PJAKA DHE VAJZA (LA VECCHIA E LA BAMBINA)

TESTO E MUSICA DI VINCENZO DE MARCO

CANTA ANTONELLA CHIMENTO

Pjaka dhe vajza përpiqen nga mbrëma Atje ku hëna martohet me diellin. Sa veta shkuan Dhe sa fjalë u bënë Atje nd’atë anë Ku gjënden ata. Pjaka i rëfien Prallëzat antike Dhe si një mike te sytë shkëlqen. Vajza e ruan Me sy të ngritur dhe pa e ditur rritej me atë. “Thuame, o zonjë një fjalë e re thuame si qe dhe thuame pse.” Kështu pjaka fjau Dhe vajza e dëgjoi Dhe moti shkoi E shkoi e kalloi. “Ruaj sa bukur Janë ato male Ku puthen suvale Dhe qiell e re. Ruaj sa mirë Ke mbrënda te zëmra Dhe bëhen kolëndra Fjalit çë nxirë“. Pjaka pra iku Dhe vajza qindroi Atje ku kroi Akoma rrjedh. Pjaka pra shkoi Dhe vajza na mbeti Dhe vdes eti Kush ujë nëng do.

La vecchia e la bambina S’incontrano ogni sera Lì dove la luna Si sposa col sole. Quante persone son passate E quante parole son state fatte Là in quell’angolo Dove si trovano loro. La vecchia le racconta Le favole antiche E come un’amica Negli occhi risplende. La bambina la osserva Con occhi freddi E senza saperlo Cresceva con lei. “Raccontami, signora Una parola nuova Dimmi com’è stato Dimmi perché.” Così la vecchia parlò E la bambina l’ascoltò Ed il tempo trascorse E trascorse e passò. “Guarda quanto belle Sono quelle montagne Dove si baciano onde E cielo e nuvole. Guarda quanto bene Hai dentro nel cuore E diventeranno confetti Le parole che dirai.” La vecchia poi se ne andò E la bambina si fermò Là dove la fontana Sgorga ancora. La vecchia poi passò E la bambina rimase E muore di sete Chi acqua non vuole.