PJAKA DHE VAJZA (LA VECCHIA E LA BAMBINA)

 

TESTO E MUSICA DI VINCENZO DE MARCO

CANTA ANTONELLA CHIMENTO

 

 

Pjaka dhe vajza

pėrpiqen nga mbrėma

Atje ku hėna

martohet me diellin.

 

Sa veta shkuan

Dhe sa fjalė u bėnė

Atje nd’atė anė

Ku gjėnden ata.

 

Pjaka i rėfien

Prallėzat antike

Dhe si njė mike

te sytė shkėlqen.

 

Vajza e ruan

Me sy tė ngritur

dhe pa e ditur

rritej me atė.

 

“Thuame, o zonjė

njė fjalė e re

thuame si qe

dhe thuame pse.”

 

Kėshtu pjaka fjau

Dhe vajza e dėgjoi

Dhe moti shkoi

E shkoi e kalloi.

 

“Ruaj sa bukur

Janė ato male

Ku puthen suvale

Dhe qiell e re.

 

Ruaj sa mirė

Ke mbrėnda te zėmra

Dhe bėhen kolėndra

Fjalit ēė nxirė“.

 

Pjaka pra iku

Dhe vajza qindroi

Atje ku kroi

Akoma rrjedh.

 

Pjaka pra shkoi

Dhe vajza na mbeti

Dhe vdes eti

Kush ujė nėng do.

 

La vecchia e la bambina

S’incontrano ogni sera

Lģ dove la luna

Si sposa col sole.

 

Quante persone son passate

E quante parole son state fatte

Lą in quell’angolo

Dove si trovano loro.

 

La vecchia le racconta

Le favole antiche

E come un’amica

Negli occhi risplende.

 

La bambina la osserva

Con occhi freddi

E senza saperlo

Cresceva con lei.

 

“Raccontami, signora

Una parola nuova

Dimmi com’č stato

Dimmi perché.”

 

Cosģ la vecchia parlņ

E la bambina l’ascoltņ

Ed il tempo trascorse

E trascorse e passņ.

 

“Guarda quanto belle

Sono quelle montagne

Dove si baciano onde

E cielo e nuvole.

 

Guarda quanto bene

Hai dentro nel cuore

E diventeranno confetti

Le parole che dirai.”

 

La vecchia poi se ne andņ

E la bambina si fermņ

Lą dove la fontana

Sgorga ancora.

 

La vecchia poi passņ

E la bambina rimase

E muore di sete

Chi acqua non vuole.