E BILA: Vjen pranvera e jetës time

me lesht e saj unazë unazë, oj.

Jam e ndinj tek zëmra ime

një vjersh çë më mbjon me gaz, oj:

kujton mëmen çë këndon

kur te gjiri më shtrëngon.

I JATI: Je e bukur bila ime,

këta sy tëndë janë pjotë shpresë, oj:

duken bjerrë nd’ato mendime,

ma thuajm’e kuja i kanë besë, oj:

janë si ujit në pranverë

çë ka mali u kanë lerë.

E BILA: Ta, një këngë ka largu vjen

dreq tek zëmra e më fjet:

sa fjalë t’ëmbla më rrëfin,

ndonjeri ësht’e më thërret:

Qellëm ku janë ato vashez,

ndihem brënda te një përralez.

I JATI: Bila ime, u tja të shoh

aq e vikerr, ma je rrite

me një dëshirë çë u njoh

se parë motit ti e ndijte.

Ndëm’e dorën: është një kulturë

çë të pret, e artë si grurë.

REF.:    Kudo prirem gjegjen nj’ëngjëll

çë këndon me vuxhë t’ëmbël:

prindët thanë se rrënjat tona

janë si dielli kur gjëmon.

E BILA: Ta, ti dorën time mbam’e fort,

jam e dridhem e nëng di pse,

se bashkë me tja dua të ngas,

dua t’e njoh më mire këtë dhe.

Ndëse trëmbem e ndëse qanj,

dorën tënde ëme, dua t’e mbanj.

I JATI: Bila ime, kur jeta ndërron

e ky dhe më i lig bëhet,

ti mbaje mend atë çë të thom:

ka kultura paqë ka të lehet,

si ato male, ku ajo bihet,

ka zëmrat ka të ngrëhet.

REF.:    Kudo prirem gjegjen nj’ëngjëll

çë këndon me vuxhë t’ëmbël:

prindët thanë se rrënjat tona

janë si dielli kur gjëmon.

FIGLIA: Mentre giunge la primavera dei miei anni,

avvolta nei suoi riccioli,

attraverso il cuore riesco ad ascoltare

un vjersh che mi riempie di gioia:

ricorda il canto che la mamma

intona stringendomi al suo petto.

PADRE: Figlia mia, quanto sei bella!

i tuoi occhi, pieni di speranza,

sono immersi in mille pensieri,

dimmi a chi si affidano

così limpidi come l’acqua

che sgorga dai monti a primavera.

FIGLIA: Papà, da lontano un canto

giunge dritto al mio cuore

e proferisce dolci parole,

qualcuno sembra chiamarmi:

portami da quelle fanciulle,

mi sembra di vivere una favola!

PADRE: Figlia mia, per me sei sempre

così piccola, invece stai crescendo

e con te cresce un desiderio,

anche se potrebbe sembrare presto.

Tendimi la mano: è una cultura

dell’aureo colore del grano, colei che ti chiama.

RIT. :    Da ogni parte, la voce di un angelo

canta tanto dolcemente:

i nostri avi ci assicurano che le nostre radici

sono preziose come il sole fra i tuoni.

FIGLIA: Papà, tienimi forte la mano,

sto tremando e non so perché,

oggi voglio camminare insieme con te,

per poter avventurarmi e conoscere il mondo.

Tra la paura e il pianto

voglio averti sempre con me.

PADRE: Figlia mia, quando la vita cambierà

e il mondo ti sembrerà cattivo,

ricorda queste mie parole:

fa nascere la pace da questa cultura.

Al pari dei monti da cui germoglia

essa deve innalzarsi, dai cuori di ognuno.

RIT. :    Da ogni parte, la voce di un angelo

canta tanto dolcemente:

i nostri avi ci assicurano che le nostre radici

sono preziose come il sole fra i tuoni.