Ngudhirshin dje ëndrrat më fteta,

ka muret të vjetra, vinelet e jeta.

Ahirna ndë rrugë i nëmur një adhur

me djersë i lodhur ka ftiga një burr!

E ka vinela e ngrohur ka vapa

vijen maçarelet tue shpëtuar ka voha.

Ndë shpi, ndë mur, e nën një qeramidhe

Rrijen si fshehta një fëmilë murmuridhe.

U i mbazmartur si një kriatur,

ulët te hjeza sipër një gur,

prisjia se mëma më thërrit ka dera

kur te bufeta arrëvonej hera...

të rrijem gjithë bashkë… !

E te bufeta jeta shkonej i mallkuar

te faqet të holla e të mbrazura duar.

Ma dy fil tumac të bënura ka shpia

ishin hare e paqë ka lumturia…

Vdekja ngudhirej përpara ka jeta

kur më e mbrazur gjëndej bufeta

kur nëmuria bëhei patrun

e ti sallvohshe i mbullitur ndër gjum!

Ka muret të vjetra, vinelet e shpira

sot qanj e bjerrur gjithë gjitonia,

maçet çë shpëtonjen e te qaramidhet

dimi ku vanë gjithë murmuridhet!

Ngudhirshin dje ëndërrat më fteta

se ishe e fshehur ka rrugat jeta

kur sosnej pak të lehej harea

kur ëndrrat bëhshin nga dita më të rea!

Correvano ieri i sogni più veri,

tra le antiche mura, i vicoli e la vita.

Allora per le strade (si sentiva) povero un odore

di sudore, stanco dal lavoro di un uomo!

E dal vicolo riscaldato dal caldo

venivano i gattini scappando dalla calura.

Sulle case, nei muri e sotto una tegola,

stava nascosta una famiglia di gechi.

Io affascinato come un bambino,

seduto all’ombra sopra una pietra,

aspettavo che mamma mi chiamava dalla porta

quando sulla tavola arrivava l’ora…

per stare tutti insieme… !

E sulla tavola la vita scorreva maledetta

sui visi scarni e tra le mani vuote.

Ma due fili di pasta fatta in casa

erano gioia e pace di felicità…

La morte correva davanti alla vita

quando più vuota si trovava la tavola

quando la povertà diventava padrona

e tu ti salvavi nascosto nel sonno!

Dai muri antichi, i vicoli e le case

oggi piango ciò che si è perso di tutto il vicinato,

i gatti che scappavano e, sulle tegole,

chissà dove sono finiti tutti i gechi!

Correvano ieri i sogni più veri

perché era nascosta dalle stradine la vita

quando bastava poco a far nascere la gioia

quando i sogni nascevano ogni giorno più veri!